ความเดิมตอนที่แล้ว

จขบ. ได้ทุนของมหาลัยแห่งนึง เวลาผ่านไปถึงวันที่จขบ. จะต้องย้ายเข้ามาอยู่หอใน

 

 

ต่อ...

 

ตอนนั้นอีก 2 วันจะเปิดเทอม จขบ. จัดแจงข้าวของเรียบร้อยและย้ายเข้าหอ ห้องของ จขบ. เป็นแบบ 2 คน จขบ. ยังไม่เคยเจอรูมเมทมาก่อน ไม่รู้จักมักจี่ด้วยเลย ก็ได้แต่ลุ้นว่าจะเป็นคนยังไงกันนะ

ไปถึงหอชาย ขึ้นลิฟท์ เดินไปถึงห้อง ไขกุญแจเปิดประตู แต่ด้วยความสามารถในการไขกุญแจที่ยอดเยี่ยม จขบ. ไขไม่ออก ก็พยายามงัดแงะอยู่หน้าประตูห้องนั่นแหละ เสียงดังกุกกักจนห้องข้าง ๆ เปิดประตูมาดู นึกว่ามีคนเรียก แต่สภาพนี่...

 

ใส่กางเกงในตัวเดียวเปิดประตูพรวดออกมาดู ทั้งจขบ. และพ่อแม่ก็หันควับไปดู

 

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ครอบครัวที่ไขกุญแจไม่ออกกับนายกางเกงในจ้องตากัน

 

แล้วนายกางเกงในก็ร้อง โอ้ว แล้วก็ปิดประตูไป....

 

กลับมาที่ประตูห้อง จขบ. ต่อ หลังจากพยายามหาองศาในการหมุนกุญแจ สุดท้ายก็ไขออก พอเปิดประตูเข้าไป ผ่างงงงงง

 

อื้อหือออออ

 

รูมเมทไม่อยู่ แต่ห้องรก! รกมาก รกได้ใจจริง ๆ ข้าวของในห้องมีตั้งแต่หนังสือ เสื้อผ้า ยา กระทะ หม้อ และอื่น ๆ อีกเพียบ มันเยอะจนเกยมาถึงโซนของอีกคน ดูจากทรงรูมเมทคนนี้คงอยู่ห้องนี้มานานแล้วแน่ ๆ

 

จขบ. ก็อึ้งนิดนึง แต่ทำไงได้ เราต้องอยู่ห้องนี้นี่นะ ยังไงก็ช่วยเขาจัดของให้อยู่ในที่ของเขาละกัน แล้ว จขบ. ก็เริ่มจัดของ ๆ ตัวเอง พอจัดเสร็จใครเข้ามาก็จะเห็นได้ชัดว่าห้องนี้แบ่งโซนอย่างชัดเจน ฝั่งนึงรกเหมือนระเบิดลง อีกฝั่งร้างเหมือนไม่มีคน

 

ความสนุกมันอยู่ตรงนี้ครับคุณผู้ชม ระหว่างที่จขบ. กำลังจัดของและมองดูสิ่งของของรูมเมทเพื่อจะดูว่าเขาน่าจะเป็นคนยังไง จขบ. ไปสะดุดตาเข้ากับของสิ่งนึง

 

มันเป็นตุ๊กตาผู้หญิงผมยาวน่ารัก ใส่ชุดสีแดง

 

และมียันต์แปะอยู่

 

ข้าง ๆ ยังวางบทสวดมนต์ไว้ด้วย อื้มมมมมม

 

เจอแบบนี้เข้าไป แม่จขบ. เลยถาม จขบ. ว่ามีพระติดตัวมั้ย จี้ที่ได้จากวัดนู่นนี่นั่นยังติดตัวอยู่หรือเปล่า พอรู้ว่าจขบ. ยังติดตัวไว้แกค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย แหม เจอขนาดนี้ก็ต้องมีกังวลบ้างเป็นธรรมดาเนอะ

 

พ่อแม่จขบ. ยังอยู่รอรูมเมทกลับมาอีกซักพักจะได้ทำความรู้จักกัน แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มาซักที สุดท้ายก็ต้องกลับไปก่อน อยู่รอไม่ไหว จขบ. เลยอยู่ห้องคนเดียวกับตุ๊กตา

 

มันก็หวิว ๆ นิด ๆ นะ รู้สึกแปลกดีเหมือนกัน แต่จขบ. ก็ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน เล่นคอมไปแบบนั้นแหละ คิดมากไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เล่นคอมถึงดึก ๆ รอรูมเมทละกัน

 

ใกล้เที่ยงคืนแล้ว รูมเมทก็ยังไม่มา คงจะมาพรุ่งนี้แล้วล่ะ แล้วจขบ. ก็ตัดสินใจนอน วันนี้คงได้นอนกับตุ๊กตาล่ะนะ

 

ปิดไฟนอนไปได้ซักพัก มีเสียงไขกุญแจ ตามด้วยเสียงเปิดประตู แต่ประตูก็ติดดังปั้ก! เพราะประตูห้องมีตัวล็อกแบบที่ใช้คล้องไว้ด้วยอีกชั้น แต่เสียงดังปั้กกลางดึกในห้องที่มีแต่จขบ. กับตุ๊กตา จขบ.ก็ตกใจสิ แต่ก็รีบตั้งสตินะ อาจจะเป็นรูมเมทมาก็ได้ แต่มาอะไรเอาตอนเที่ยงคืนนะ จขบ. กุลีกุจอไปเปิดประตู แล้วก็ได้เจอกับ....

 

....รูมเมทจริง ๆ รูมเมทหน้าตามึน ๆ เหมือนเพิ่งตื่นนอนมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของเขา น่าจะมาจากจังหวัดอื่นที่อยู่ไกล

 

เขาก็เซอร์ไพรส์อยู่เหมือนกัน จู่ ๆ ห้องตัวเองดันเปิดไม่ได้ แล้วก็มีคนเข้ามาอยู่โดยไม่ได้รู้ล่วงหน้าเลย แต่เอาเถอะ ยังไงก็ต้องอยู่ด้วยกันนี่แหละ จขบ. ก็ทำความรู้จักกับเขา แต่จขบ. ชีวิตจรงเป็นคนที่เงียบกับคนแปลกหน้ามาก มีน้อยครั้งสุด ๆ ที่จขบ. จะเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน และรูมเมทจขบ. ก็เป็นคนที่เงียบเป็นเป่าสากเหมือนกัน เรียกได้ว่าถ้าไม่ชวนคุยกันเราทั้งคู่ก็สามารถเงียบใส่กันได้ทั้งวันจริง ๆ ตอนนั้นจำได้ว่าจขบ. คุยกับเขา ได้รู้ว่าเขาชื่อเค (นามสมมติ) มาจากจังหวัดนึงทางภาคเหนือ เป็นรุ่นพี่ปี 2 ในคณะที่คล้ายกัน รู้แค่นี้จริง ๆ ไม่ได้ชวนคุยถึงเรื่องอื่นเลย ความชงความชอบความสนใจนี่ไม่รู้ซักอย่าง แถมเขาไม่ชวนคุยกัลบด้วย ถามมาตอบไป ตอบเท่าที่ถามไม่มีเวิ่นต่อ เป็นบทสนทนาที่สั้น กระชับ ได้ใจความจริง ๆ 

 

คืนนั้นเป็นคืนที่จขบ. รู้สึกค่อนข้างแปลกที่แปลกตา คนเงียบ ๆ 2 คน และตุ๊กตาลงยันต์ 1 ตัวต้องมานอนในห้องเดียวกัน แต่ก็เอาวะ ถือซะว่าเป็นสีสันของชีวิตมหาลัยละกัน

 

และแล้วชีวิตในรั้วมหาลัยของจขบ. ก็เริ่มต้นขึ้นด้วยประการฉะนี้แล เตร๊งเตรงเตร่งเตร๊งงงง เตร็งเตร่งเตร๊งเตรงเตร่งงงงง

 

ตอนหน้าจขบ. จะพาไปดูวันแรกของการเปิดเรียนนะครับ 

Comment

Comment:

Tweet

Recommend